Aulki bat elurretan

Uxue Alberdik kazetaritza 3.maila Suedian egin zuen Erasmus programan eta hango gau luzeetan 'aulki bat elurretan' idaztzi zuen. 17 ipuin, gai sakonak eta 20 urteko neskatilla (benetako emakumea) idazlea.

Uxue Alberdi Aulki bat elurretan

2008an Uxue Alberdin ipuin liburua irakurri eta Irakurlearen txokora joan ginen. Han zegoen gure begien aurrean 24 urteko emakume gaztea prest bere liburuaz genituen galdera guztiak erantzuteko.

Egun hartan Deustuko gaztetxean bildu ginen. Obretan egon arren moldatu ginen. Han zegoen tarima aurrean aulki batzuk ipini eta hasteko geundenean langile bat etorri zen han utzi zuen zerbait jasotzera. Halako baten tarima gainera igo eta krask entzun genuen eta zapata azpitik Josebaren betaurrekoak atera zituen kristalak apurtuta. Hara hona ibiltzeak dakarrena. Antolatzaileek leku egokiak bilatu nahi baina ez da hain erreza. Antolatzaile hauetariko bat Joseba nire laguna da, betaurrekoen jabea.

Ordurako Uxue bere liburua zergatik eta nola idatzi zuen kontatzen zebilen entusiasmoz beteta. Lehenengo ipuinak ematen dio titulua liburuari. Suediako neska gazte baten 14 urteko nebak lotarako pilulen gaindosia hartu eta bere buruaz beste egin du, arrebak aulkia eramaten dio, aulki horretan hartzen zuen lasaitasuna mutikoak, amaren sermoiak entzuteko. Eta etxera joan aurretik nebaren hilobian itxiko du aulkia elur azpian.
Ezagutzen ditugun Suediako topiko guztiak agertzen dira ondoren datozen ipuinetan. Xamurtasunez eta 20 urteko neska heldu batek ikusten dituen moduan. Bakarrik dago etxetik urrun eta ze pentsa ematen dio inguruan ikusten duenak eta bere sentimenduak bakardade horretan. Suediako neguko 20 orduko gauetan bakarrik eta isilik egoteko ordu asko zituen Uxuek eta horrela idatzi zituen 17 ipuinak. Egi osoa azaltzeko eta bere esanetara Madeleine ipuina Bilbon bizi zenean idatzi zuen, 18 urte zituela. Madeleine zuriz jantzita (elurraren kolorea berriro) eta malko beltz bat, margotutakoa, eskuineko masail zuri-zurian zirkinik egin barik kalean dirua jasotzeko pentsa ezineko gauza dela uste dut Suediko hotz ikaragarri horrekin eta bai dirudi Bilbon idatzia.

2005 urtean idazle berrientzako Igartza literatur saria jaso zuen Uxuek. Oraingoz irabazleri gazteena. Uxue 1984n jaio zen, beraz Idoia nire alabaren adinekoa da, eta Suediara joan zen Erasmus urtean idatzi zituen ipuinak. Liburuaren eskaintza gure alabentzat idazteko eskatu genion Mari Terek eta biok. Eneritz Luxemburgon egon zen eta Idoia Parisen zegoen momentu horretan eta hauxe idatzi zuen Idoiarentzako ‘Idoiari, Parisko Luxemburgoko lorategian tangoa dantzatuko duzulakoan. Muxu bat! Uxue’
Argi dauka Uxuek, gustuko du idaztea eta hor dugu liburua baina lorategietan dantzatzea, hori da denok egitea daukaguna neguko elurrak urtu eta gero agertzen diren lorategietan.

bitartean heldu eskutik

Orain bi urte irakurri nuen ‘bitartean heldu eskutik’ Kirmenen poesia liburua. Orduan ezagutu nuen Kirmen, San Inaziora etorri zen ‘Irakurlearen txokora’ eta bere poesiak irakurri zizkigun. Irakurri eta gozotasunez konta zizkigun poesia haien atzean zeuden istorioak. Nire herrikoa izan arren gutxi batez nekien berari buruz. Gure amaren ezaguna da haren ama eta momentu hartan, 2008ko hasieran bajan nengoen eta hunkigarria izan zen niretzat zelako gozotasunez tratatu ninduen eta liburuan idatzi zidan eskaintza

Estiai, (azkenengo ‘i’an bihotz antzeko bat, etxekoentzat nire izena bihotzarekin idazten dut)
Badakixu, hemen dakazule laun bat, eta bizitzako gauzaik txikixenak direla handixenak, bihotz bihotzez
Bere sinadura irakurtezina baina polita

Mikel Peruarena

Otsailaren 3an Irakurlearen txokoan ezagutu nuen Mikel Peruarena. Zigarro mehe-meheak erretzen ditu Mikelek. Aukera ederra da liburuen idazleak ezagutzea, baina nik 'tranpa' egin nuen (hori esan zidan Mikelek berak). Eta egia da. Hara joan baino lehen liburua irakurri behar duzu edo erosi gutxienez. Nik ez neukan ez erosita, ez irakurrita. Erosiko dut eta astiro irakurri, Mikelek idatzita eta ondo gordeta dituen apunteak ia asmatzen ditudan. -Halako baten argitaratuko dizkizute- esan nion eta berak -ez dut uste- eta benetan hori uste zuela zirudien.

http://www.kronika.net/uploads/kronika

Azaleko argazkia:Iñaki G. Holgado

Africanus, Legiones Malditas y La traición de Roma

Santiago Posteguillo ha publicado la trilogía narrando la vida de Publio Cornelio Escipión. En febrero del 2008 publicó Las legiones malditas, en octubre de 2008 Africanus el hijo de cónsul y en octubre del 2009 La traición de Roma. He leído los tres durante las vacaciones de Navidad comenzando por Africanus el hijo del cónsul que comienza con el nacimiento de Publio Cornelio Escisión el Africano, sobrenombre por el que le diferenciaban de su padre.

Ha sido divertido, me ha enganchado. He seguido con interés los avatares de la vida del cónsul que además de heredar la fortuna de su padre heredó sus enemigos. Es una historia novelada que sucumbe a jugar a buenos y malos de una manera entretenida. De los enemigos de Escipión destaca Catón el Viejo. Triunfaron en su vida pública y no tanto en su vida privada. Cuando llegan al final ambas vidas guardan cierto paralelismo en su vida privada.

El poder, la amistad, el amor, la familia, la traición, cobran relevancia dependiendo de cada momento de la vida. Siempre me sorprende la necesidad que tienen los hombres de ser reconocidos en su vida social y el poco interés que ponen en la vida familiar cuando al final des sus vidas es esta última la que se encarga de recogerlos y les ayuda a acabar con cierta dignidad. Sin embargo las mujeres permanecen a su lado manteniendo el hogar, los hijos y las relaciones sociales mientras se dedican a conquistar nuevas tierras. El hecho de salir de casa hace que conozcan otras mujeres más jóvenes que acaban sustituyendo a las legítimas en su vida afectiva y amorosa. De hecho prefieren compartir con ellas los últimos años de vida.

Los sentimientos más profundos cambian poco a lo largo de los siglos. Los hombres han escrito la historia, y se sigue dando más importancia a los valores tradicionales para los que el reparto de roles entre hombres y mujeres se presenta como imprescindible. Será interesante ver cómo cambia porque no pierdo la esperanza.