Kirmen Uriberen
2009ko urrian Espainiako Literatur Saria eman zioten, "
El Pais egunkarian agertutako iruzkina.
Deustuko irakurlearen txokoan bere poesia zuzenean irakurtzen ezagutu nuen Kirmen Uribe eta liluratu ninduen (Bidarteko udaltegian lekurik ez eta San Inazioko udaltegian gure etxe alboan). Orain Bilbao-New York-Bilbao nobela irakurri dut eta oraingoz ez dakit ondo ze begitandu zaidan.
Horrenbeste istorio batera jarraitzeko arazoak izan nituen eta liburua amaituta eta gero kontatutako gauzen jakin-mina izan nuen eta etxean gure amari zenbait gauza galdetu nizkion. Eraztunaren kontua dela eta gure amak -‘kontu hori entzunda neukan ikastolan baiñe hori be idatzi eitxen dau!!!!!!’- .
Hori dakar autofikzioak etxean entzundako ipuin guztiak lekua dutela eta denok ditugu horrelakoak. Meritua du Kirmenek forma eman diolako eta sekuentziatu dituelako. Forma borobila eman dio liburuari, zuhaitzen enborrak eta arrainen uztaiak bezala.Beste herrialdeko erdi egia-gezurrak gustura irakurtzen baditugu zergatik ez bertokoak? Paul Auster burura etortzen zitzaidan kasualitatea nola erabiltzen duen ikusita.
Autofikzioa arriskutsua da, nahiak, iritziak, bertoko ipuinak, beste herrialde batzuetakoak eta norberaren familiako ipuinak saltsa berean ipini eta........... kritika onak eta txarrak entzuteko prest egon behar. Zure lehen zutabeaz, aitari iritzia eskatu zenionean hark konparaketa egin zizun Don Manuel eta Don Jesusen (gure tio Jesus da?) sermoien artean. Dudarik ez, oraingoan batzuentzat elizako hasierako ilaretan esertzen diren aberatsentzako esaten duzu sermoia, atzeko ilaretakoak kontuan hartu gabe.
Bizitzako gauza gehienak bezala abantailak eta desabantailak batera datoz. Askotan gauza txarrei onei baino garrantzi gehiago ematen diegu, zeuk esaten duzun moduan eta ez egin horrelakorik zelebratu saria nik zelebratu nuen moduan zu ezagutzea Deustuko Irakurlearen txokoan.
